Oko głowonogów – parzysty, osadzony na głowie, narząd wzroku o budowie przystosowanej do środowiska, w którym żyją głowonogi – drapieżniki ekosystemów morskich. Oczy w gromadzie głowonogów reprezentują dwa różne stopnie zorganizowania – od prymitywnych u łodzików do ewolucyjnie zaawansowanych u dwuskrzelnych.
Łodziki U łodzików występują pozbawione soczewki oczy kubkowe, będące wpukleniami naskórka głowy. Ich źrenice są niewielkie (1-2 mm). Potrafią się zwężać i rozszerzać w zależności od jasności światła. Ten typ oka pozwala uzyskać precyzyjniejsze obrazy niż typowe oko kubkowe, mając aparat szczelinowy działający jak camera obscura.
Dwuskrzelne U dwuskrzelnych w trakcie rozwoju oczy zawiązują się jako kubkowe, po czym przechodzą w pęcherzykowe. Dwuskrzelne, podobnie jak kręgowce, posiadają oczy typu fotograficznego składające się z soczewki wyświetlającej obraz na siatkówce. Powstają one jednak w wyniku inwaginacji powierzchni ciała (oczy kręgowców są uwypukleniami śródmózgowia), w związku z czym pierwotnie nie posiadają rogówki. Akomodacja zachodzi w oku głowonoga przez oddalanie i przybliżanie soczewki względem siatkówki oraz zwężanie źrenicy. Oczy są kształtem zbliżone do kuli, podobnie jak całkowicie wewnętrzna soczewka. U niektórych gatunków głębinowych ich średnica dochodzi do 40 cm, a masa do 40% masy ciała.