Stwierdzono występowanie na planecie powierzchni porytych wieloma kraterami oraz rozległymi spękaniami. Rozróżniono obiekty o średnicach nawet od 1,5 do 2 km.
Obok radiolokatorów bocznego oglądu na pokładzie sondy znajdowały się radiowysokościomierz oraz radiometr do pomiaru temperatury, skierowane prostopadle w dół. Zestaw tych urządzeń umożliwił sporządzenie mapy cieplnej planety.
Kartografowanie powierzchni Sonda umożliwiła dokładne ustalenie rzeźby znacznej części planety Wenus, osłoniętej szczelną warstwą obłoków, która uniemożliwia zastosowanie techniki fotograficznej. Wykonano to za pomocą radaru. Wysyłane z sondy fale radiowe pod kątem 80° do powierzchni planety odbijały się w różnych kierunkach w zależności od nachylenia w stosunku do poziomu miejsc, na które padały. Odbite fale radiowe odbierane na pokładzie stacji były poddawane obróbce komputerowej, a następnie przekazywane do Centrum Dalekosiężnej Łączności Kosmicznej AN ZSRR w Mieidwizich Ozierach, gdzie były poddawane dalszej analizie. W wyniku otrzymano plastyczny obraz powierzchni planety.