współpracy z byłym województwem elbląskim. W 2007 przeszedł na emeryturę.
Był uczniem, współpracownikiem i kontynuatorem badań prof. Witolda Niewiadomskiego, pod kierunkiem którego obronił rozprawę doktorską i którego zastąpił na czele Katedry Uprawy Roli. Zajmował się teorią i techniką uprawy roli w różnych warunkach siedliskowych, płodozmianów i zmianowań (szczególnie paszowych), racjonalizacji wykorzystania przestrzeni rolniczej. Rezultatem jego badań, eksperymentów i doświadczeń w zakresie tematyki płodozmianowej było m.in. odejście od stosowanej wcześniej zachowawczej konstrukcji zmianowań na rzecz łączenia – w prawie każdych warunkach przyrodniczych – różnych, niekiedy sprzecznych celów, np. zapewnienie równowagi w środowisku przy wysokiej, korzystnej ekonomicznie produkcji ziemiopłodów. Przyczynił się m.in. do racjonalizacji wytwórczości rolniczej na Żuławach, za co otrzymał kilka resortowych nagród zespołowych (w 1986 ministra budownictwa, gospodarki przestrzennej i komunalnej za przygotowanie planu regionalnego rozwoju i modernizacji Żuław, a w 1992 ministra edukacji narodowej za cykl publikacji podsumowujących program badawczy "Doskonalenie technologii i organizacji produkcji na Żuławach").