Mogły zatem po nich jeździć zarówno pociągi normalnotorowe i wąskotorowe.
Od 1933 roku w wyniku polityki nazistowskiej zarząd kolejki koszalińskiej zaczął tracić swoją niezależność, przesuwając ośrodek decyzyjny w stronę państwa. Dotychczasowy zarząd przedsiębiorstwa, szczególnie po 1935 roku, stanowił w praktyce jedynie organ wykonawczy i administracyjny. Koszalińska Kolej Wąskotorowa miała odtąd obowiązek przynależeć do powołanego w Berlinie państwowego związku zrzeszającego administrację w dziedzinie komunikacji (Reichsverband Deutscher Verkehrsverwaltungen E.V.), skupiającego między innymi prywatne oraz samorządowe linie wąskotorowe, linie tramwajowe i zakładowe, które obsługują przewozy towarowe i osobowe. W tym samym czasie prezydent rejencji koszalińskiej, zgodnie z zarządzeniem Ministra Komunikacji Rzeszy z dnia 13 listopada 1934 roku, zatwierdził na nowo statuty wszystkich podległych sobie kolejek wąskotorowych w rejencji. Podporządkowywanie kolejek wąskotorowych państwu zakończyło się w 1937 roku, kiedy to zostały przejęte przez Deutsche Reichsbahn. Dzięki temu Koleje Niemieckie mogły wykorzystać węzły wąskotorowe na potrzeby wojny. Posunięciu temu towarzyszyło wprowadzenie nowych stawek przewozowych, przy czym wszystkie koleje wąskotorowe w rejencji koszalińskiej zostały przypisane grupom „A” i „B”.