Pierwszy pociąg trasą Koszalin – Świelino – Bobolice (46 km) przejechał 1 lipca 1948. Po odbudowie torów do Kurozwęcza przystąpiono do budowy dużej stacji (trzecia co do wielkości na Koszalińskiej KD) i 5 km bocznicy na lotnisko. Do obsługi koszalińskiej KD zostali zaś wydelegowani maszyniści z kolei dojazdowych podległych ZDOKP w Poznaniu. Budowa natomiast, nieistniejącego do 1945, odcinka Rarwino – Lepino (6 km) umożliwiała podróżowanie pociągami wąskotorowymi z Koszalina do Kołobrzegu, Stargardu, a nawet nad Zalew Szczeciński. Podstawowym warunkiem była jednak konieczność zmiany szerokości torów z 750 na 1000 mm. Taką bowiem szerokość miały tory pozostałych kolejek na Pomorzu Zachodnim. Po połączeniu wszystkich kolei wąskotorowych na Pomorzu, w dniu 1 maja 1949 zniesiono dwa Zarządy kolei w Gryficach i Stargardzie (w Koszalinie nie stworzono takiego zarządu) i nadano im wspólną nazwę Pomorskie Koleje Dojazdowe (PKD).
thumb|left|Cysterna z paliwem lotniczym na stacji Koszalin Wąskotorowy, lata 90. W 1951 PKD uruchomiły linię Świelino – Białogard (32 km), a 1952 Białogard – Rarwino – Lepino – Sławoborze (30 km). Jedynym nieodbudowanym odcinkiem pozostała 42-kilometrowa trasa na odcinku Manowo – Polanów Pomorski – Żydowo.