Luba Kowieńska (od 1930: Ludwika Jankowska) ps. „Agnes”, „Maja”, „Stefa”, „Władka” (ur. 14 marca 1901 w Białymstoku, zm. 18 listopada 1978 w Warszawie) – działaczka komunistyczna, członek Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Zachodniej Białorusi (1935–1937), kierowniczka Sekretariatu Krajowego KC KPZB (1926 i 1937) i Centralnego Wydziału Kobiecego KPZB (od 1925).
Życiorys Była córką tkacza Michała (właściwie Mojżesza) Kowieńskiego. W 1920 skończyła gimnazjum, a od 1916 działała w komunizujących młodzieżowych kółkach socjalistycznych. Od 1919 kolportowała literaturę Komunistycznej Partii Robotniczej Polski, do której wstąpiła w styczniu 1921 i została członkiem Komitetu Miejskiego (KM) i egzekutywy Komitetu Okręgowego (KO), a później, w 1922, sekretarzem tych komitetów KPRP. 6 września 1922 została aresztowana i osadzona w kobiecym oddziale Pawiaka, tzw. „Serbii”, a w 1924 skazana na 3 lata więzienia (po apelacji wyrok zmieniono na rok twierdzy). Była członkiem komuny więziennej i organizowała nauczanie więźniarek politycznych. Po ogłoszeniu głodówki więźniarek politycznych w lipcu 1924 została karnie przeniesiona do więzienia w Fordonie. W listopadzie 1924 zwolniona za kaucją, została sekretarzem KM i członkiem egzekutywy, a następnie sekretarzem KO KPZB w Białymstoku.