W 1875 zawiązał się zbór filialny w Morawskiej Ostrawie.
Według schematyzmu kościelnego z 1875 zbór obejmował miejscowości Łazy, Poręba, Pietwałd, Lutynia Niemiecka, Lutynia Polska, Rychwałd, Karwina, Stare Miasto, Dąbrowa, Frysztat, Raj, Darków, Piotrowice, Bogumina, Zawada, Dziećmorowice, Kąkolna zamieszkałe przez około 2150 luteran.
W 1888 zorganizował się zbór filialny w Boguminie, gdzie 15 października 1901 poświęcono własny kościół.
Po I wojnie światowej i polsko-czechosłowackim konflikcie granicznym obszar zboru znalazł się w granicach Czechosłowacji. Po 1920 wraz z pięcioma innymi polskojęzycznymi zborami luterańskimi utworzył odrębny Kościół Ewangelicki Augsburskiego Wyznania na Śląsku Wschodnim w Czechosłowacji, który został oficjalnie uznany w dniu 24 maja 1923. Kiedy w październiku 1938 Polska dokonała aneksji tzw. Zaolzia zbory te połączono z polskim Kościołem ewangelicko-augsburskim. Już rok później, po włączeniu większości terenu Śląska Cieszyńskiego do III Rzeszy podporządkowano je niemieckiemu konsystorzowi we Wrocławiu. W 1941 pastorem został Jakob Gerhardt, tu służył do końca wojny, jak też został postrzelony przez polskich partyzantów i stracił prawe oko.