thumb|upright=1.5|Główne ośrodki cywilizacji mykeńskiej Kultura (cywilizacja) mykeńska (ok. 1700/1600 – 1150 p.n.e.) – najstarsza greckojęzyczna kultura rozwijająca się w późnej epoce brązu na terenie Grecji kontynentalnej (stopniowo rozprzestrzeniła się na inne obszary regionu egejskiego), ostatnia faza kultury helladzkiej.
Nazwa pochodzi od ważnego ośrodka tej cywilizacji – Myken w Argolidzie. Szczyt jej rozwoju nastąpił w tzw. okresie pałacowym, kiedy rozległe pałace mykeńskie stały się ośrodkami władzy, kultu i centrami gospodarczymi. Kulturę tę poznano dokładniej dopiero pod koniec XIX wieku dzięki pracom wykopaliskowym prowadzonym przez archeologa Heinricha Schliemanna w 1874 roku, a później przez jego następców.
Periodyzacja Najczęściej wyróżnia się trzy (różnie nazywane) fazy rozwoju kultury mykeńskiej: okres wczesnomykeński (przedpałacowy, grobów szybowych) – ok. 1700–1450 p.n.e. okres środkowomykeński (pałacowy) – ok. 1450–1225 p.n.e. Okres ten bywa dzielony na dwie fazy: wstępną (grobów kopułowych) – ok. 1450–1365 p.n.e. pałacową – ok. 1365–1225 p.n.e. okres późnomykeński (popałacowy, schyłkowy) – ok. 1225 – 1150/1125 p.n.e.