Od 1 kwietnia 1918 roku służył w austriackim Szpitalu Polowym nr 1301, a od czerwca 1918 roku był lekarzem w szpitalu w Przemyślu.
Po zdobyciu Przemyśla przez oddziały polskie z dniem 15 listopada 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego. Wziął udział w walkach o Lwów. W czasie wojny polsko-bolszewickiej w 1920 roku uzyskał opinię wybitnego organizatora w zakresie szpitalnictwa, czego przykładem była bardzo sprawnie przeprowadzona ewakuacja szpitala garnizonowego z Włodzimierza WołyńskiegoSylwetki lekarzy toruńskich XIX i XX wieku, Marian Łysiak, Kazimierz Przybyszewski, Wydawnictwo Naukowe UMK Toruń 2009, s.131.
1 czerwca 1921 roku był ordynatorem w Szpitalu Etapowym Nr 71, a jego oddziałem macierzystym była Kompania Zapasowa Sanitarna Nr 6. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 38. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy, a jego oddziałem macierzystym była nadal Kompania Zapasowa Sanitarna Nr 6. W latach 1923–1925 był komendantem Szpitala Rejonowego we Włodzimierzu Wołyńskim, pozostając oficerem nadetatowym 2 Batalionu Sanitarnego w Lublinie. 31 marca 1924 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 17. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy.