Ostatnie dwie grupy zorganizowały w 1937 powstanie zbrojne w Al-Dżazirze, stłumione przez Francuzów.
W lipcu 1939 Wysoki Komisarz Gabriel Puaux rozwiązał parlament syryjski, zawiesił konstytucję i zaczął rządzić krajem za pomocą dekretów, co oznaczało zablokowanie wszelkiej działalności stronnictw politycznych.
II wojna światowa Klęska Francji, niemiecka okupacja kraju i powstanie kolaboracyjnego rządu Vichy zmieniły sytuację w Syrii. Francuska administracja została zdominowana przez zwolenników kolaboracji, nieliczni urzędnicy sympatyzujący z ruchem oporu musieli ukrywać swoje przekonania. Miejscowy rząd uznał gabinet Vichy, zgodził się na przekazanie do dyspozycji państw Osi baz wojskowych w Syrii. Wielka Brytania wprowadziła wówczas blokadę wybrzeży Syrii, co doprowadziło do problemów zaopatrzeniowych w kraju, czego rezultatem były rozruchy głodowe w 1941. Umacnianie się w kraju wpływów niemieckich i wzrost sympatii proniemieckich w kręgach arabskich nacjonalistów, liczących na klęskę Brytyjczyków i Francuzów w starciu z państwami Osi, wywołały reakcję aliantów. Wielka Brytania obawiała się, że Syria może stać się ważną bazą niemieckich działań w regionie, zwłaszcza po ofensywie Rommla w Egipcie.