W 1930 budynek cerkwi przekazano parafii neounickiej. Pięć lat później miejscowi wyznawcy prawosławia bez powodzenia prosili rzymskokatolickiego biskupa lubelskiego Mariana Fulmana o zwrot budynku, argumentując, że parafia neounicka nie miała prawie żadnych wiernych, podczas gdy społeczność prawosławna w miejscowości nadal istniała. Z braku świątyni jej członkowie organizowali nabożeństwa w prywatnych domach lub w świetlicy. Cerkiew ponownie stała się świątynią prawosławną w 1943. Należała do diecezji chełmsko-podlaskiej. W tym samym roku do Grabowca przybył, jako proboszcz parafii, ks. Paweł Szwajko. Kapłan prowadził działalność duszpasterską do sierpnia tego samego roku, gdy został zamordowany przez kompanię AK pod dowództwem Józefa Śmiecha „Ciąga”. Razem z nim zginęła jego żona Joanna Szwajko. Oboje zostali w 2003 kanonizowani przez Polski Autokefaliczny Kościół PrawosławnyG. J. Pelica, Przez ziemskie piekło do niebiańskiego raju, „Przegląd Prawosławny”, nr 3 (2013), marzec 2003..
Po wysiedleniach ludności ukraińskiej świątynia została ponownie opuszczona.