bardzo pożyteczna roślina; rzeczowniki, np. pisarz żądny sławy; wyrażenia przyimkowe, np. pacjent chory na grypę. e) jako przydawka w szyku wyrazów zajmować miejsce najczęściej bezpośrednio przed określanym rzeczownikiem, rzadziej – bezpośrednio po nim, a jedynie w wyjątkowych przypadkach – w innym miejscu zdania (co może wynikać np. z akcentu zdaniowego).
Przymiotnik jest więc zasadniczo wyrazem odmiennym i autosyntagmatycznym (tzn. samodzielnym składniowo – może spełniać zarówno funkcję składnika wypowiedzenia, jak i sam stanowić równoważnik zdania). Odnosząc się do cechy, czyli pewnego elementu rzeczywistości pozajęzykowej, przymiotnik stanowi także wyraz samodzielny znaczeniowo (samodzielnie znaczący, samoznaczący, autosemantyczny, pełnoznaczny).
Sytuacja idealna występuje wówczas, gdy wyraz spełnia wszystkie podane kryteria. Wówczas jego przynależność do przymiotników nie budzi żadnych wątpliwości, np. chory, zdrowy, bogaty, biedny itp. Często jednak zalicza się do przymiotników także wyrazy spełniające tylko część podanych kryteriów.
W języku polskim wyróżniano dawniej cztery następujące grupy przymiotników: