Od 1912 roku w mieście zaczęły powstawać prywatne przedsiębiorstwa zakładane przez żydów, zaczęli oni też podejmować zatrudnienie w administracji i w zakładach przemysłowych. W 1913 roku w mieście mieszkało 1135 żydów, czyli 1,3% ogółu mieszkańców. W 1917 roku wspólnocie przyznano teren nad rzeką Iset, gdzie mogli wznieść mykwy. W latach 1912–1922 w mieście funkcjonowały dwie szkoły żydowskie. Liczba ludności znacząco wzrosła w czasie I wojny światowej i rosyjskiej wojny domowej, gdy z zachodu kraju napłynęła ewakuowana ludność.
W 1920 roku żyło tu już 3600 żydów, choć inne podane podają, że było to 5605 osób. W Jekaterynburgu działały żydowskie instytucje kulturalne i edukacyjne, sierociniec, szkoła wyznaniowa, przedszkole, biblioteka imienia Ijechiela Czlenowa (działacza ruchu syjonistycznego), klub robotniczy imienia Dow Bera Borochowa, a także oddział sekcji żydowskiej partii bolszewickiej (tzw. JewSiekcyja, ros. ЕвСекция). W 1926 roku populacja żydowska Jekaterynburga wynosiła 3988 osób (inne dane podają, że w 1928 roku żydów miało być już około 8000), a w 1939 roku 7952 osoby, w 1959 roku 15 900 osób, w 1970 roku 14 700 osób, w 1979 roku 13 617 roku, a w 1989 roku już tylko 10 900.