Maks Haneman (również Max Hannemann, Hanneman) (ur. 11 maja 1882 w Łodzi, zginął przed 1944, prawdopodobnie w łódzkim getcie) – polski malarz pochodzenia żydowskiego.
Życiorys W 1907 rozpoczął studia w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, był uczniem Leona Wyczółkowskiego i Teodora Axentowicza. Po roku przerwał naukę, aby powrócić na uczelnię w 1911, ponownie opuścił uczelnię w 1914. Od 1916 był studentem Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie, do krakowskiej Akademii powrócił w 1919 i ukończył ją otrzymując dyplom w 1920. Zadebiutował podczas zorganizowanej w Łodzi w 1921 Wystawie Sztuki Żydowskiej, jego obrazy były inspirowane podróżą do Palestyny i przedstawiały tematykę orientalną, żydowską i chrześcijańską. Był członkiem działającego w Warszawie Zrzeszenia Artystów Żydowskich „Muza”. Na początku lat 20. przeprowadził się do Zakopanego, gdzie prowadził sklep z pamiątkami, w którym sprzedawał również swoje obrazy inspirowane Tatrami i atmosferą kurortu. Był członkiem Stowarzyszenia Artystów Podhalańskich. Przeprowadzka nie wpłynęła na aktywność artystyczną, nadal tworzył i aktywnie uczestniczył w żydowskim życiu artystycznym Łodzi. Dwie duże wystawy jego twórczości odbyły się w łódzkiej Miejskiej Galerii Sztuki w 1924 i 1927.