Lee, jego późniejszy dowódca.
Ewell służył przez jakiś czas na Terytorium Nowego Meksyku, badając ziemie nabyte w ramach transakcji Gadsdena. W roku 1859 został ranny w potyczce z Apaczami pod wodzą Koczisa. W 1860 roku, gdy pełnił obowiązki komendanta Fortu Buchanan w Arizonie, zachorował i musiał udać się do Wirginii na leczenie. Choroba i rany miały dać się odczuć w czasie nadchodzącej wojny domowejPfanz, s.119..
Wojna secesyjna Przed wybuchem wojny Ewell był zwolennikiem Unii, ale gdy jego rodzinna Wirginia ogłosiła secesję, porzucił 7 maja 1861 roku służbę w US Army, by wstąpić do powstałej właśnie Armii Wirginii. 9 maja otrzymał stopień pułkownika kawalerii, a 31 maja − jako jeden z pierwszych oficerów starszych − został ranny w potyczce pod FairfaxPfanz, s.124-128.. 17 czerwca został awansowany do stopnia brigadier general i dowodził brygadą w konfederackiej Armii Potomaku podczas I bitwy nad Bull Run, ale nie zapisał się w jej trakcie niczym szczególnymPfanz, s.135-141..