Kolorystyka oparta była na niemieckim wzorze Buntfarbenmuster. Wykorzystano barwy: szarozieloną, brązową, żółtą i ochrową. Wzór telo mimetico posiadał jednak większe, faliste łaty, co różniło go od kanciastego niemieckiego wzoru. Również ilość ochry była mniejsza niż w niemieckim odpowiedniku. W celu przyśpieszenia produkcji kolorystyka została z czasem zmieniona. Powojenne wersje zawierały więcej barw: brązowej, brunatno-rdzawej, a barwa zielona została zamieniona na jasnoszarą. Wykorzystanie W 1941 wzór zaczął być używany przez wojska niemieckie, szczególnie przez jednostki Waffen-SS stacjonujące we Włoszech. Po włoskiej kapitulacji w 1944 zapasy maskujących tkanin zostały przejęte przez Niemców i weszły w użycie na innych frontachBorsarello, J.F. Camouflage uniforms of European and NATO armies : 1945 to the present, 1999, Schiffer Pub.. Część z nich trafiła w ręce oddziałów radzieckich i czechosłowackichAndrew Gordon Williamson, The Waffen-SS., 2005, Osprey.. Sprzęt służący do produkcji tkanin maskujących został najprawdopodobniej przeniesiony przez Niemców na tereny Czechosłowacji, umożliwiając tym samym powojenną produkcję maskowania. Z powodu rozpowszechnienia się wzoru telo mimetico, stał się on wzorcem dla późniejszych kamuflaży.