Gubernia niżnonowogrodzka () – jednostka administracyjna Imperium Rosyjskiego i RFSRR we wschodniej Rosji Europejskiej, utworzona ukazem Piotra Wielkiego w 1714, w latach 1779–1796 namiestnictwo niżnonowogrodzkie, od ukazem Pawła I przekształcone ponownie w gubernię. Stolicą guberni był Niżny Nowogród. Zlikwidowana w 1929.
Graniczyła od północy z gubernią kostromską i wiacką, na wschodzie z gubernią kazańską i symbirską, na południu z gubernią penzeńską i tambowską, na zachodzie z gubernią włodzimierską. Rzeki Oka i Wołga (od Niżnego Nowogrodu) dzieliły gubernię na dwie części: północną – nizinną i południową – wyżynną.
Powierzchnia guberni wynosiła w 1897 – 51 252 km². Gubernia w początkach XX wieku była podzielona na 11 ujezdów.
Demografia Ludność, według spisu powszechnego 1897 – 1 584 774 osób – Rosjan (93,2%), Mordwinów (3,4%) i Tatarów (2,6%).
Ludność w ujezdach według deklarowanego języka ojczystego 1897Spis powszechny Imperium Rosyjskiego 1897 – Ludność guberni niżnonowogrodzkiej według języka ojczystego.