Pismo było wąskie, przez co dużo bardziej ekonomiczne niż antykwa. Krój kursywy łacińskiej wykorzystał po raz pierwszy w Epistole devotissime de Sancta Catharina da Siena edycji listów Katarzyny ze Sieny, kursywą złożono podpisy pod ilustracjami (wrzesień 1500), a następnie w serii klasyków w edycji Eclogues Wergiliusza (kwiecień 1501), teksty Horacego (maj 1501), Petrarki, oraz pierwszy z dwóch nakładów Dantego (sierpień 1502). Odręczne pismo Aldusa Manucjusza było wzorcem dla czwartej kursywy pisma greckiego.
Poniżej wykaz pism: czwarta grecka kursywa (oparta na podziale firetu na 12 jednostek, wielkość firetu ok. 4 mm), kursywa łacińska. Pirackie wydanie Dantego zostało opublikowane przez drukarzy z Lionu ok. 1502–1503. Byli to prawdopodobnie lioński drukarz Barthèlemy Troth i jego asystent, włoski imigrant Balthazar de Gabiano. Zaproponowana przez nich kursywa nie dorównywała jakością kursywie Fracesca Griffo. Miała nieregularne światła międzyliterowe i brakowało jej wielu finezyjnych ligatur, widoczny w wydaniach Aldusa.