thumb|350px|Siły kolorowe faworyzują ukrycie, gdyż przy szczególnym zasięgu bardziej opłacalne energetycznie jest stworzenie nowej pary kwark–antykwark niż kontynuowanie rozciągania struny strumienia koloru (podobnie zachowuje się rozciągana guma) thumb|300px|Animacja uwięzienia koloru. Energia jest dostarczana do kwarków, a struna gluonowa rozciąga się, dopóki nie osiągnie punktu, w którym „urwie się” i uformuje parę kwark–antykwark

Uwięzienie koloru, uwięzienie kwarków – zjawisko związane z cząstkami (kwarkami i gluonami) obdarzonymi kolorem i polegające na niemożności odizolowania pojedynczej takiej cząstki, przez co nie da się jej bezpośrednio zarejestrować. Kwarki łączą się w grupy, tworząc hadrony, a gluony tworzą kule gluonowe. Istnieją trzy bądź cztery grupy hadronów: mezony (kwark i antykwark), bariony (trzy kwarki), pentakwarki i hipotetyczne tetrakwarki. Składowe kwarki nie mogą być oddzielone od macierzystego hadronu, dlatego nie można ich badać ani obserwować bardziej bezpośrednio niż z poziomu hadronów. Uwięzienie zanika przy wystarczająco wysokich temperaturachMożliwe jednak, że taki stan nadal jest bez koloru: .