Kiedy dwa kwarki zostają rozdzielone, do czego dochodzi podczas zderzeń w akceleratorach cząstek, z energetycznego punktu widzenia korzystniej jest, żeby spontanicznie powstała nowa para kwark–antykwark, co pozwala strunie dalej istnieć. W rezultacie, podczas powstawania kwarków w akceleratorze, zamiast widzieć w detektorze pojedyncze kwarki, widzimy dżety wielu neutralnych względem koloru cząstek (mezonów i barionów), w jednej formacji. Proces ten nazywany jest hadronizacją, fragmentacją lub rozrywaniem strun, i jest jednym z najmniej zrozumianych procesów w fizyce cząstek elementarnych.
Faza uwięzienia jest zwykle definiowana przez zachowanie się działania pętli Wilsona, które jest ścieżką w czasoprzestrzeni, pozostawioną przez parę kwark–antykwark, utworzoną w jednym miejscu i zanihilowaną w innym. W teorii niezakładającej więżenia działanie w takiej pętli jest proporcjonalne do perymetru – aczkolwiek w teorii więżenia działanie w pętli jest proporcjonalne do jej obszaru. Ponieważ obszar jest proporcjonalny do rozdzielenia pary kwark–antykwark, wolne kwarki są tłumione.