Slavko Štancer, węg. Ignácz Stancer, (ur. 1872, zm. 1945 w Zagrzebiu) – chorwacki generał, w 1941 dowódca wojsk lądowych Chorwackiego Domobraństwa i generalny inspektor sił zbrojnych NDH. Niekiedy występuje pod nazwiskiem zapisywanym jako „Stanzer” lub „Stancer”.
Życiorys W okresie I wojny światowej służył w królewsko-węgierskiej Obronie Krajowej, walcząc w szeregach 26 Pułku Piechoty Honwedu. 1 listopada 1917 został mianowany pułkownikiem. Według J. Horvata (1896–1968), chorwackiego dziennikarza i historyka, Štancer był „ogłaszany największym bohaterem” 42 Dywizji Piechoty Honwedu, noszącej miano „Diabelskiej” (Vražja divizija). Jednakże już w pierwszym tygodniu kampanii serbskiej Štancer stracił prawą rękę. Wojnę zakończył jako inwalida wojenny.
Po proklamowaniu Niepodległego Państwa Chorwackiego 10 kwietnia 1941 r. wraz ze Slavkiem Kvaternikiem rozpoczął tworzenie chorwackich sił zbrojnych. 12 kwietnia Štancer został mianowany dowódcą wojsk lądowych i marynarki wojennej oraz awansowany do stopnia generała. Otrzymał też honorowy tytuł „vitez” (rycerz)Por. witeź, kawaler..