Zamek, mający już wtedy prawdopodobnie charakter niewielkiej czworokątnej bastionowej fortyfikacji, umocnił w 1664 roku Jan Sapieha, dzięki czemu, pomimo tego, że był uznawany za słabą twierdzę, w 14 kwietnia 1665 roku polska załoga pod dowództwem starosty Samuela Leszczyńskiego i komendanta Jana Dennemarka obroniła się w niej przed atakiem wspomaganego przez Rosjan kozackiego pułkownika Hryhorija Hamaliji, jednakże samo miejsce zostało spalone.
Architektura, wyposażenie Lustracja z XVII w. podaje: Przy mieście zamku żadnego nie ma, tylko przygródek, w którym rozmaici ludzie mieszkają. Armata: działo spiżowe 1, hakownic 10, prochu beczek półtorej.
Lustracja z 1765 r. tak opisuje warownię: Zamek jest w około walem kwadratowym, z czterema rądelami, z dawna obsypany, w koło tego zamku fosa głęboka, z dawna rżnięta i palami dębowymi po wale w około opalisadowany.