Chorwaci molizańscy (chorw. Moliški Hrvati, wł. Slavomolisani) – określenie ludności pochodzenia chorwackiego zamieszkującej włoski region Molise.
Są to potomkowie przybyszów z przełomu XV i XVI wieku, tzw. trzeciej fali migracji południowosłowiańskiej na teren dzisiejszych Włoch, związanej z najazdem osmańskim na Bałkany. Do dziś chorwacką tożsamość i znajomość dialektu molizańsko-chorwackiego, zwanego na-našo („po naszemu”), zachowało niecałe dwa tysiące osób. Zamieszkują oni przede wszystkim trzy miejscowości w północno-wschodniej części prowincji Campobasso (Kampavaša), na górskim obszarze pomiędzy rzekami Trigno i Biferno: Montemitro / Mundimitar – 460 mieszkańców, zamieszkana przez Słowian od 1508 r. Acquaviva Collecroce / Živavoda Kruč – 674 mieszkańców, zamieszkana przez Słowian od 1561 r. San Felice del Molise / Filić – 708 mieszkańców, zamieszkana przez Słowian od 1518 r. Charakterystyczny dla wszystkich trzech jest postępujący spadek liczby ludności, związany z migracjami ekonomicznymi do większych miast i lepiej rozwiniętych regionów Włoch, oraz stopniowa asymilacja z włoską większością, która w przeciągu XIX i XX wieku dokonała się w przypadku pozostałych chorwackomolizańskich miejscowości, takich jak Palata czy San Giacomo degli Schiavoni (Štijakov).