Od 28 maja 1916 dowodził 2 Specjalną Brygadą Piechoty skierowaną wkrótce na front salonicki, a od końca października 1916 Zjednoczoną Dywizją Franko-Rosyjską (od listopada 1916 w składzie armii serbskiej), w lipcu 1917 został odwołany z frontu i skierowany do sztabu Piotrogrodzkiego Okręgu Wojskowego, od 24 do 27 sierpnia 1917 był szefem sztabu Osobnej Armii Piotrogrodzkiej, a od 27 do 31 sierpnia 1917 szefem sztabu 3 Korpusu Konnego gen. Aleksandra Krymowa. Po stłumieniu tzw. puczu gen. Ławra Korniłowa został generalnym kwatermistrzem Stawki Najwyższego Dowództwa (od 10 września do 3 listopada 1917), od 3 do 8 listopada 1917 był p.o. szefa sztabu Najwyższego Dowództwa, 8 listopada 1917 skierowany do dyspozycji szefa sztabu Frontu Kaukaskiego.
Od marca 1918 do stycznia 1919 był szefem sztabu Korpusu Czechosłowackiego, kierował jego ewakuacją do Europy przez Władywostok, po buncie Korpusu (25 maja 1918) i likwidacji władzy bolszewickiej na Syberii w czerwcu 1918 brał aktywny udział w odebraniu bolszewikom Władywostoku i obwodu nadmorskiego.