Niemiecki Kościół Ewangelicki w Czechach, na Morawach i na Śląsku (niem. Deutsche Evangelische Kirche in Böhmen, Mähren und Schlesien, w skrócie DEK, cz. Německá evangelická církev v Čechách, na Moravě a ve Slezsku; do 1922 roku Niemiecki Kościół Ewangelicki w Republice Czechosłowackiej, niem. Deutsche Evangelische Kirche in der Tschechoslowakischen Republik, cz. Německá evangelická církev v Československé republice) – kościół unijny (luterański) powstały po rozpadzie Austro-Węgier w Czechosłowacji w 1919, zniesiony prawnie przez władze czechosłowackie w 1948.
Historia
Po rozpadzie Austro-Węgier zbory luterańskie i kalwińskie, które znalazły się na terenie Czechosłowacji zostały odcięte od władz kościelnych w Wiedniu. Te zbory, które uważały się za spadkobierców czeskiego husytyzmu założyły już w grudniu 1918 roku unijny Ewangelicki Kościół Czeskobraterski. W odpowiedzi na to niemieccy ewangelicy w krainach Czech, Moraw i Czeskiego Śląska liczący ok. 175 000 osób, postanowili utworzyć własny Kościół podczas zebrania wiernych (niem. Kirchentag) jakie odbyło się w dniach 25-26 października 1919 w Trnovanach koło Cieplic. Na czoło Kościoła wybrano Dr. Ericha Wehrenfenniga (1872-1968), a siedzibą władz został Jablonec nad Nysą (niem. Gablonz).