Był kapitanem Wojska Polskiego i uczestnikiem wojny polsko-bolszewickiej w 1920 roku. Udzielał się społecznie, był prezesem „Ogniska”, Stowarzyszenia Medyków Żydowskich, członkiem Towarzystwa Rygorozantów, członkiem zarządu i sekretarzem TOZu, członkiem kuratorii stowarzyszenia „Refuah”, członkiem prezydium Związku Lekarzy Kas Chorych we Lwowie.

Był uczestnikiem kampanii wrześniowej jako oficer Wojska Polskiego, przedostał się do Węgier, gdzie pracował jako lekarz w szpitalu dla internowanych żołnierzy. Następnie praktykował na oddziale neurologiczno-psychiatrycznym szpitali w Baji i Szombathely. Przez pewien czas udzielał się w klinice neurologicznej w Budapeszcie u László Benedeka i Hugó Richtera. Po II wojnie był ordynatorem oddziału neurologicznego Szpitala Wojewódzkiego w Bytomiu. Przewodniczył śląskiemu oddziałowi Polskiego Towarzystwa Neurologicznego w latach 1950–1952.

Miał żonę Jadwigę (ur. 1899), lekarkę, oraz dwoje dzieci: Wandę (ur. 1927), internistkę, i Edwarda (ur. 1930), neurologa;