W 1901 roku krytyk Sadakichi Hartmann, pisząc o twórczości Dwighta Williama Tryona, zwięźle ujął sedno sprawy, jeśli chodzi o artystyczne aspiracje tonalistów: Dzieła sztuki powinny mieć wiele wspólnego z ludźmi, powinny posiadać duszę, indywidualność, coś takiego, czego nie można materialnie uchwycić, ale co wytwarza w życzliwym widzu uczucia podobne do tych, które miał artysta w swych twórczych momentach.
Tonalizm a fotografia piktorialna thumb|left|Edward Steichen, Pejzaż z aleją drzew, 1902 (obraz olejny) thumb|Edward Steichen, ''Staw – światło księżyca (The Pond-Moonlight, 1904 (fotografia piktorialna) Stosowany powściągliwie w większości dzieł tonalistycznych kolor, czy jego zupełny brak, oraz jego nadnaturalne odniesienia, przemawiał do wyobraźni fotografów przełomu XIX i XX wieku, chcących potwierdzić zasadność fotografii jako poważnej dziedziny sztuki, mogącej wykraczać poza zwykłe dokumentowanie rzeczywistości. Miękkie, stonowane fotografie przedstawicieli amerykańskiego piktorializmu, jak Edward Steichen, Alfred Stieglitz czy Clarence Hudson White, obficie czerpały z estetyki malarzy tonalistycznych.