Właśnie z tego powodu rozmieszczenie drzwi i okien było zamienione.
W przeciwieństwie do pierwszej lokomotywy drugi parowóz miał równomierny rozwój momentu rozruchowego silników parowych w trzycylindrowym układzie napędowym. Lokomotywa również posiadała większe zbiorniki na wodę i węgiel przy zamontowaniu trzyosiowego tylnego wózka do zachowania planowanego maksymalnego nacisku na oś. Ze wzmocnionymi silnika parowymi punktualność pociągu została poprawiona co było niezadowalające z pierwszy parowozem. Zewnętrznie drugi parowóz różnił się zamontowaniem wiatrownic przy kominie.
Eksploatacja Średnica kół napędowych lokomotywy parowej pozwalała na prowadzenie pociągu ekspresowego z prędkością 175 km/h. Pierwsza lokomotywa podczas jazd testowych osiągnęła maksymalną prędkość 185 kilometrów na godzinę. Lokomotywy parowe prowadziły planowe pociągi ekspresowe pomiędzy Berlinem oraz Dreznem. 176-kilometrowy szlak kolejowy pociągi pokonywały w zaledwie 102 minuty, obecnie czas przejazdu na linii kolejowej nie został pobity, pomimo szybkich lokomotyw elektrycznych. Czas postoju pociągu ekspresowego w Dreźnie był krótki, lokomotywa parowa była nawadniana oraz podłączana do drugiego końca pociągu.