Béla Czóbel (ur. 4 września 1883 w Budapeszcie, zm. 30 stycznia 1976 tamże) – węgierski malarz awangardowy.
Urodził się w rodzinie węgierskich Żydów, był uczniem Béli Iványi-Grünwalda w szkole artystycznej w Nagybánya, która pełniła wówczas rolę kolonii artystycznej. W 1902 wyjechał na studia do Monachium, tam poznał Jules'a Pascina, Rudolfa Levy'ego i Waltera Bondy'ego. Dwa lata później poddał się powszechnie panującemu wówczas trendowi i wyjechał do Paryża, gdzie rozpoczął naukę w Académie Julian pod kierunkiem Jean-Paula Laurensa.
Początkowo tworzył w stylu naturalistycznym, którego nauczył się w Nagybánya. Po spotkaniu członków grupy Fauves w 1905 i obserwując ich obrazy wystawione na Salonie Jesiennym, zaczął używać mocniejszych barw. W marcu 1908 miała miejsce pierwsza wystawa indywidualna w Berthe Weill Gallery. Przyjaźnił się z André Dunoyeren de Segonzakiem, Georges'em Brakiem i Amadeo Modiglianim. Był zaliczany do tzw. Dzikich Węgrów, po powrocie na Węgry w 1909 został współzałożycielem grupy Nyolcak (Ośmiu), która składała się z ośmiu artystów (Róbert Berény, Dezső Czigány, Béla Czóbel, Károly Kernstok, Ödön Márffy, Dezső Orbán, Bertalan Pór, Lajos Tihanyi)A. M.