Iwan Siemionowicz Swietow, ros. Иван Семенович Светов (ur. 20 stycznia 1902, zm. 2 maja 1982 w Jugosławii) – rosyjski, a następnie emigracyjny działacz skautowski i społeczny, pedagog.
Ukończył szkołę realną w Romnach. W 1918 r. utworzył tam oddział skautów. W 1919 r. wstąpił ochotniczo do wojsk Białych gen. Antona I. Denikina. W połowie listopada 1920 r. wraz z wojskami Białych został ewakuowany z Krymu do Gallipoli. Na emigracji zamieszkał w Królestwie SHS. Do końca 1924 r. służył w służbie pogranicznej. Następnie zamieszkał w dalmackiej Žrnovnicy. Kontynuował działalność w rosyjskim ruchu skautowskim. Od 1923 r. wydawał biuletyn „Kostior odinoczek”. Od 1924 W 1929 r, po ukończeniu szkoły realnej w Zemunie, zamieszkał w Belgradzie, gdzie rozpoczął studia pedagogiczne na miejscowym uniwersytecie. W 1930 r. mianowano go naczelnikiem kwatery głównej rosyjskich skautów w Europie. Od 1931 r. stał na czele 1 belgradzkiego oddziału rosyjskich skautów. Nawiązał kontakty ze skautami na Dalekim Wschodzie. Pod koniec lat 30. wstąpił do Narodowej Organizacji Rosyjskich Skautów – Wywiadowców. W 1939 r. był autorem broszury pt. „Dwie gławy k ponimaniju osnow ugołkowoj simiejno-wospitatielnoj sistiemy”. W 1941 r. przeniósł się do Wiednia, gdzie pracował w jednej z fabryk.