Drzewa, jako główny czynnik determinujący kompozycję parku, rosnąc w grupach i pasmach tworzą kilka wnętrz. Pierwsze wnętrze otwiera się od strony północnej na elewację frontową willi. Drugie wnętrze stanowi polana w zachodniej części parku, w miejscu dawnego sadu, po którym pozostałością jest samotnie rosnąca, stara grusza (164 cm w pierśnicy), ale jeszcze w latach 70. rosły na tym obszarze jabłonie, śliwy i wiśnie. Polana powstała po usunięciu pozostałości amfiteatru i została dopełniona kompozycyjnie przez dosadzenie dwóch drzew: brzozy brodawkowatej, obecnie już nieistniejącej i jesionu odmiany zwisającej, który rośnie, ale pozostaje w bardzo złym stanie. Trzecie wnętrze położone jest w południowej części parku, częściowo otwarte na południe. Od strony południowo-zachodniej jest ono zamknięte przez pas modrzewi, świerków i jesionów. Kompozycja wnętrz zasadniczo zamyka się w granicach obecnego parku i bezpośredniego otoczenia willi. Brak otworów widokowych na południe uwarunkowany jest bliskością wysokich drzew rosnących na terenie klasztoru Cystersów i wokół kościoła św. Bartłomieja. Dopełniają one zamknięcie wnętrz parkowych. Z analizy rozmieszczenia drzew wynika, że na wyraz kompozycyjny parku znaczny wpływ miała kolorystyka liści, szczególnie czerwonych dębów, kasztanowców i klonów w okresie jesiennym.