W pierwszym dniu ofensywy stoczono walki na terenie dziesięciu wiosek i na wzgórzach Dżabal al-Akrad. Bojownicy, wśród których przeważali sunniccy fundamentaliści zgrupowani w 20 oddziałów, dokonali masakry na alawitach. Według Human Rights Watch nad ranem 4 sierpnia 2013 zabito 190 cywilów, z czego na 67 wykonano egzekucje. Ponad 200 osób zostało wziętych jako zakładników. Wśród zabitych było 57 kobiet, 18 dzieci i 14 starców. Ludność w momencie egzekucji nie była uzbrojona, większość osób spało w swoich domach. Wielu z osaczonych próbowało uciekać, lecz zamiar ten nie powiódł się i zostali rozstrzelani przez napastników. Szczególnym okrucieństwem wykazali się Czeczeni z ugrupowania Dżajsz al-Muhadżirin wa-al-Ansar (Armia Emigrantów i Zwolenników).
Podczas pierwszego dnia walk zginęło również 30 żołnierzy i 25 rebeliantów. Prowadzący ofensywę opanowali 14 alawickich wiosek – Baruda, Nbeiteh, Al-Hambuszieh, Bluta, Abu Makkeh, Bejt Szakouhi, Aramu, Bremseh, Esterbeh, Obiin, Kharata, Kalah, Talla i Kafraja. Był to najdalszy zasięg rebeliantów na froncie w Latakii. 5 sierpnia 2013 do kontruderzenia przystąpiły Siły Zbrojne Syrii i sojusznicze milicje, które do 6 sierpnia 2013 odbiły Aramu, Esterbeh, Talla, Bejt Szakouhi i Kafraja. Z kolei 7 sierpnia 2013 zniszczone zostało obozowisko dżihadystów w Obiin.