W czasie kryzysu konstytucyjnego w 1996 roku był jednym z deputowanych, którzy podpisali wniosek do Sądu Konstytucyjnego o impeachment prezydenta Łukaszenki, jednak w listopadzie wycofał swój podpis (zdaniem autorów książki Kto jest kim w Białorusi – pod wpływem nacisków ze strony sił lojalnych prezydentowi). 27 listopada 1996 roku, po dokonanej przez prezydenta kontrowersyjnej i częściowo nieuznanej międzynarodowo zmianie konstytucji, nie wszedł w skład utworzonej przez niego Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi I kadencji. Zgodnie z Konstytucją Białorusi z 1994 roku jego mandat deputowanego do Rady Najwyższej zakończył się 9 stycznia 2001 roku; kolejne wybory do tego organu jednak nigdy się nie odbyły.
W wyborach parlamentarnych w 1995 roku kandydował z ramienia Partii Ogólnobiałoruskiej Jedności i Zgody, jednak już w tym samym roku wchodził w skład opozycyjnej Zjednoczonej Partii Obywatelskiej (ZPO). W latach 1995–1997 pełnił funkcję przewodniczącego ZPO w Mohylewie, a następnie, do 2000 roku, był członkiem jej Rady Politycznej.