to właściwie mój ulubiony film Disneya. Ale moglibyśmy zrobić pewne rzeczy, których oni nie zrobili. Moglibyśmy na przykład pokazać, w jaki sposób nazwy zwierząt pochodzą z języka hindi. Staraliśmy się oddać hołd poprzedniej wersji, zachowując te same nazwy”. Po podpisaniu kontraktu Sommers pierwszy raz w życiu obejrzał brytyjsko-amerykańską ekranizację z 1942 roku autorstwa brytyjskiego producenta Alexandra Kordy, będącą pierwszą ekranizacją utworu Kiplinga. Nie widział jednak sposobu na połączenie ośmiu opowieści o Mowglim z młodości w spójną narrację, jak próbował to zrobić Korda w swojej wersji. Zachował wątek kolonializmu z pierwszego scenariusza, ale rozwinął aspekt przygodowy, którego w jego ocenie brakowało w animowanym oryginale. Postacie z literackiego oryginału stały się punktem wyjścia dla tego, co Sommers nazwał „romantycznym filmem przygodowym”. Inspirując się swym ulubionym reżyserem, Michaelem Curtizem, Sommers wybrał Kapitana Blood (1935) i Sokoła morskiego (1940) jako główne czynniki wpływające na kształt Księgi dżungli. Sommers wykorzystał zawarte przez Kiplinga w swoich opowiadaniach „prawa dżungli”. Decyzją Sommersa było to, żeby postacie zwierzęce nie mówiły, dlatego nalegał, by zwierzęcy aktorzy wykazywały się jak najbardziej naturalnym zachowaniem.