XIX wiek Szermierka zatraciła swój pierwotny, bojowy charakter po 1868 roku (Restauracja Meiji) – wtedy zlikwidowano klasę bushi i wydano edyktu cesarskiego, który zakazał cywilom noszenia mieczy. Kendo zaczęto stosować jako sposób wychowania i nauki samodyscypliny. Zaczęli je ćwiczyć japońscy policjanci, potem coraz więcej osób angażowało się w ten sport. W 1895 powstała , organizacja zajmująca się tradycyjnymi sztukami walki. W 1912 roku ujednolicono kendo i stworzono uniwersalny program nauczania tego sportu. Stało się ono elementem wychowania fizycznego w szkołach średnich, a potem także podstawowych.
XX wiek W czasie amerykańskiej okupacji Japonii Amerykanie zakazali tradycyjnych sztuk walki (Amerykanie upatrywali się w nich źródła japońskiego szowinizmu narodowego; nie bez znaczenia jest fakt, że katana była symbolem wojskowym i oficerską ozdobą w Cesarstwie Wielkiej Japonii). Kendo powróciło do japońskich szkół w 1952, pierwotnie w zmienionej formie znanej jako shinai kyogi, później ponownie włączono tradycyjne elementy japońskiej szermierki. W latach 50. i 60. japońscy emigranci spopularyzowali kendo, głównie w Brazylii, Kanadzie i USA. W latach 60. kendo pojawiło się w Europie, pierwotnie w Wielkiej Brytanii, Niemczech i Francji. Od 1969 r.