Na czele zbrojnej konfederacji stał, dowódca Sukur asz-Szam – Ahmad Abu Isa. Koalicja była wspierana finansowo i militarnie przez Arabię Saudyjską, a także Katar i Turcję. Konfederacja liczyła ok. 37–39 tys. umiarkowanych bojowników, którzy byli bardziej liberalni od Syryjskiego Frontu Islamskiego (powołanego w grudniu 2012) oraz ekstremistów z Islamskiego Państwa w Iraku i Lewancie (ISIS) oraz Frontu Wyzwolenia Ludności Lewantu. Była to najliczniejsza opozycyjna koalicja zbrojna w Syrii.
22 listopada 2013 po wielomiesięcznych negocjacjach ugrupowania tworzące Syryjski Front Wyzwolenia Islamu (Liwa at-Tauhid, Liwa Sukur asz-Szam i Dżajsz al-Islam) podpisały pakt z trzema ugrupowaniami wchodzącymi w skład innego islamistycznego bloku konfederacyjnego – Syryjskiego Frontu Islamu (Ahrar asz-Szam, Liwa al-Haqq, Ansar asz-Szam) oraz Kurdyjskim Frontem Islamskim, powołując do życia organizację pod nazwą Front Islamski. W zamyśle twórców ciała militarnego, jest to alternatywa wobec Syryjskiej Koalicji Narodowej na rzecz Opozycji i Sił Rewolucji, a także Islamskiego Państwa w Iraku i Lewancie. Syryjski Front Wyzwolenia Islamu swoją działalność oficjalnie zaprzestał 25 listopada 2013.
Przypisy
Kategoria:Wojna domowa w Syrii