Superintendentura Galicji i Bukowiny (niem. Superintendentur Galizien und Bukowina, do 1902 Superintendentura lwowska, niem. Lemberger Superintendenz) – była diecezja Kościoła ewangelickiego austriackiej Przedlitawii powstała po wydzieleniu z superintendentury morawsko-śląsko-galicyjskiej w 1804, po I wojnie światowej przekształcona w Kościół Ewangelicki Augsburskiego i Helweckiego Wyznania w Małopolsce.
Historia
W wyniku I rozbioru Polski w 1772 państwo Habsburgów otrzymało południową Polskę, późniejszą Galicję. Niebawem na jej terytorium rozpoczęła się kolonizacja osadników niemieckich, a w 1774 cesarzowa Maria Teresa Habsburg wydała patent, który zezwalał wybudować osadnikom wyznania ewangelickiego domy modlitwy i powołać kaznodziejów we Lwowie, Jarosławiu, Brodach, Zamościu i Zaleszczykach. Po objęciu rządów przez Józefa II do tych uprzywilejowanych gmin we wrześniu 1781 dołączyły również Biała i Podgórze, a w październiku wydany został Patent Tolerancyjny, który umożliwił powstanie wielu nowych zborów. Józef II zintensyfikował również kolonizację nowych osadników niemieckich (kolonizacja józefińska), póśród których ponad 45% było wyznania luterańskiego, a ponad 12% reformowanego (również kilkadziesiąt rodzin mennonickich, których od 1790 zaczęto wbrew ich woli traktować jak luteran).