Po zakończeniu wojny uczestniczył w kursie gimnazjalnym zorganizowanym początkowo w Edynburgu, a następnie przeniesionym do Dundee. Tam 13 maja 1946 roku zdał przed komisją Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego polskiego rządu na uchodźstwie egzamin w zakresie tzw. małej matury. Świadectwo to umożliwiło mu podjęcie stacjonarnych studiów z zakresu wychowania fizycznego na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Należał do pierwszego powojennego rocznika 1946/1947, liczącego 108 osób. Obowiązujące wówczas pełne studia trwały trzy lata; Strzyżewski odbył je w latach 1946–1949. W 1948 roku, przygotowując się samodzielnie, zdał państwowy egzamin dojrzałości w Liceum Ogólnokształcącym we Wrocławiu, wymagany do uzyskania absolutorium.
Po zaliczeniu pełnego programu studiów, wymaganych egzaminów oraz obowiązkowych obozów i kursów 27 czerwca 1949 roku uzyskał absolutorium. Na podstawie studiów wyższych w zakresie kultury fizycznej odbytych w latach 1946–1949 otrzymał 14 lipca 1951 roku tytuł dyplomowanego nauczyciela wychowania fizycznego, a 14 sierpnia 1952 roku tytuł magistra wychowania fizycznego.