odtąd Otto rezydował w Hardegsen.
Zmarł ekskomunikowany, co sprawiło, iż musiał być pochowany w niepoświęconej ziemi. Zdjęcie ekskomuniki uzyskała kilka lat później wdowa po księciu, dzięki czemu jego ciało mogło być przeniesione do specjalnie wzniesionej w tym celu kaplicy w Northeim.
Rozliczne wojny, często przegrywane, a także zamiłowanie księcia do turniejów spowodowały ciągły deficyt finansowy. Pozostawił on swemu synowi i następcy księstwo bardzo zadłużone, a wiele jego zamków i praw zastawionych.
Rodzina Pierwszą żoną Ottona była poślubiona w 1357 lub 1358 r. Mirosława, córka Jana III, hrabiego Holsztynu-Plön i Kilonii. Zmarła nie pozostawiwszy Ottonowi potomków między 1376 a 1379 r. W 1379 r. Otto ożenił się po raz drugi, z Małgorzatą, córką księcia Bergu Wilhelma I. Z tego małżeństwa pochodziło czworo dzieci: Otto II Jednooki (ur. ok. 1385, zm. 1463), książę Brunszwiku-Getyngi, Wilhelm (zm. 1391), Anna (ur. 1387, zm. 1426), żona margrabiego Miśni Wilhelma I Jednookiego, a następnie hrabiego Henneberg-Schleusingen Wilhelma II, Elżbieta (zm. po 1441), żona księcia Brunszwiku-Salzderhelden Eryka I.
Bibliografia
Kategoria:Władcy Brunszwiku Kategoria:Welfowie Kategoria:Urodzeni w XIV wieku Kategoria:Zmarli w 1394