W 1962 roku Obywatelski Komitet Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa zaproponował powierzenie młodzieży patronatów nad poszczególnymi miejscami pamięci. Obecnie większość tablic posiada swojego opiekuna. Funkcję tę pełnią najczęściej szkoły, instytucje publiczne, zakłady pracy, organizacje społeczne oraz zrzeszenia zawodowe.
Tchorek uważał, że dokładne projekty liternictwa i lokalizacji tablic stanowią integralną część formy artystycznej. Zależało mu w szczególności, aby tablice jego projektu – stawiane często na miejscach walk i męczeństwa, które wcześniej samorzutnie upamiętnili mieszkańcy stolicy – mimo swej wystandaryzowanej formy w możliwie maksymalnym stopniu odzwierciedlały pamięć historyczną warszawiaków. W tym celu podczas pracy posługiwał się fotografiami poprzednich form upamiętnienia, ich opisami, szkicami sytuacyjnymi, a nawet zapisami w pamiętnikach. Na proces upamiętniania miejsc walk i męczeństwa wpływało jednak wiele czynników, w tym naciski natury politycznej. Pierwotną wersję napisu centralnego („Miejsce uświęcone męczeńską krwią Polaków walczących o wolność”) zamieniono w trakcie realizacji projektu na: „Miejsce uświęcone krwią Polaków walczących o wolność ojczyzny”. Kształt tablic oraz napisy informujące o upamiętnianych wydarzeniach także wielokrotnie modyfikowano bez wiedzy i zgody artysty.