W 1890 znalazł się w składzie komitetu zajmującego się sprowadzeniem do Krakowa prochów Adama Mickiewicza. W 1902 opracował projekt emerytur dla artystów teatru miejskiego. W radzie miasta pracował do kwietnia 1905. W 1892 został posłem na Sejm Krajowy, był sekretarzem sejmowym do 1896 oraz sekretarzem sejmowej komisji budżetowej. Po raz drugi wybrany w 1898 zajął się problematyką reformy agrarnej, wodnej, budżetem, występował w sprawach kredytu włościańskiego (1896), ustawy budowlanej dla wsi (1898), melioracji (1901) oraz ustawy łowieckiej (1907). Od 1885 członek Rady Powiatu Krakowskiego, w 1890 został zastępcą prezesa Wydziału Powiatowego, w latach 1896-1904 pełnił funkcję prezesa, członkiem Rady Powiatu pozostał do 1918. Działał w Powiatowej Kasie Oszczędności jako radca prawny, za jego czasów kasa przeprowadziła się do własnego gmachu przy ulicy Pijarskiej 1. Był członkiem Towarzystwa Wzajemnych Ubezpieczeń, w 1897 wszedł w skład Rady Nadzorczej Towarzystwa, w 1903 dyrektorem referentem, w 1911 został Naczelnym Dyrektorem a od 1918 dożywotnim Kuratorem. Wchodził w skład Komitetu Utrzymania Kopca Kościuszki. Opublikował wspomnienia o Kościuszce pozostające w rękach rodziny, a będące jeszcze w rękopisach. W latach 1886–1915 był członkiem Wydziału Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego, od 1913 był jego prezesem.