Ulica Sokolnicza we Wrocławiu – ulica we wrocławskim Starym Mieście, łącząca ulicę Braniborską z ulicą Sikorskiego; przecięta jest na dwa rozłączne odcinki przez dwupasmową arterię ulicy Legnickej pomiędzy placem Solidarności a placem Jana Pawła II. Cała ulica liczy 486 metrów długości.
left|thumb|330px|Pomnik organizacji "Olimp", widok z ul. Zelwerowicza Wytyczona została po likwidacji w 1808 fortyfikacji miejskich, na dawnych terenach pofortecznych, częściowo w miejscu, gdzie przed XVII-wieczną rozbudową fortyfikacji znajdowała się uliczka, przebiegająca przez Wygon Mikołajski (przy skrzyżowaniu tej uliczki z główną drogą, która dziś nosi nazwę ulicy Legnickiej, w 1774 zlokalizowana była Gospoda Pod Złotym Mieczem), a dawniej przez historyczną podmiejską osadę Sokolniki.
Zabudowa ulicy Sokolniczej wznoszona była od lat 70. i 80. XIX wieku. Znalazły tu swoje miejsce, oprócz kamienic mieszkalnych, także składy i inne obiekty gospodarcze. Większość tej zabudowy zniszczona została w roku 1945 podczas oblężenia Festung Breslau, częściowo tylko odbudowana po wojnie (m.in. budynki zakładów E. Lindnera z lat 1879-89), a częściowo zabudowana nowymi obiektami, powstałymi w latach 70. XX wieku.