Od 1664 przebywał głównie w Mińsku, dowodząc wojskami prawego skrzydła armii litewskiej. W 1665 wziął udział w walkach z rokoszanami Jerzego Lubomirskiego. Po rozwiązaniu chorągwi zakończył służbę wojskową. Był posłem na sejm 1667 r. i deputatem do zapłaty wojsku. Uzyskał potwierdzenie dóbr Szulaki. Uczestniczył w elekcji Michała Korybuta Wiśniowieckiego i podpisał jego przysięgę (1669). Około 1670 został wojewodą nowogródzkim, dzięki związkom politycznym z Aleksandrem Hilarym Połubińskim, z którego ramienia był wiceekonomem brzeskim, dzierżawcą kluczy poleskiego i krzywowierzbskiego w .

Dwukrotnie żonaty. Poślubił córkę Wiktoryna Stadnickiego, kasztelana przemyskiego, Konstancję. Z małżeństwa przyszło na świat liczne potomstwo - 18 dzieci. Druga żona Petronela Tyszkiewiczówna, córka Piotra, kasztelana smoleńskiego. Spośród jedenastu córek cztery wstąpiły do zakonu brygidek (Elżbieta była przełożoną klasztoru w Wilnie), cztery wyszły za mąż: wśród nich Konstancja – żona , sędziego ziemskiego wileńskiego i syna Aleksandra Kazimierza Wołłowicza, oraz Eufrozyna – żona primo voto Aleksandra Michała Korsaka, wojskiego mścisławskiego;