Dnia 10 grudnia 1991 otrzymał nadany przez Prezydenta RP tytuł profesora nauk technicznych.
Pracował najpierw w Zakładzie Reprodukcji Katedry Kartografii, a następnie w latach 1955-2003 - w Zakładzie Kartografii IFiK: jako asystent (1955-1959), starszy asystent (1959-1965), adiunkt (1965-1977), docent (1977-1990), profesor nadzwyczajny (1990–2000) i profesor zwyczajny. Był prodziekanem (1978-84) i dziekanem Wydziału Geodezji i Kartografii (1984-1985), członkiem senatu Politechniki Warszawskiej (1981-1983, 1984-1985 i 1990-1993), dyrektorem Instytutu Fotogrametrii i Kartografii PW i kierownikiem Zakładu Kartografii (1991–2002), od 2003 emerytowany profesor PW. Prowadził zajęcia na studiach dziennych i zaocznych: od 1955 – ćwiczenia, a od 1968 także wykłady z reprodukcji kartograficznej, od 1985 – wykłady z technologii wydania mapy. Wykładał także teorię barwy dla poligrafów na studiach poligraficznych na Politechnice Warszawskiej, reprodukcję kartograficzną w Instytucie Geograficznym Uniwersytetu Warszawskiego (1967-1973) oraz dla studentów specjalizacji kartograficznej na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie (1984-88).