Bitwa pod Wiewcem – bitwa stoczona 6 października 1863 roku pomiędzy powstańcami styczniowymi pułkownika Kajetana Słupskiego a wojskami rosyjskimi pod dowództwem pułkownika TarasienkiBitwy i potyczki 1863-1864. Stanisław Zieliński. nakł. Funduszu Wydawniczego Muzeum Narodowego Polskiego, Rapperswil 1913, s. 213-214.
Przebieg bitwy 6 października 1863 na polach w okolicach Wiewca i Krzywanic doszło do starcia powstańczego oddziału kawaleryjskiego pułkownika Kajetana Słupskiego, w sile 240 ludzi, a ścigającymi go wojskami moskiewskimi z garnizonu kaliskiego pod dowództwem pułkownika Tarasienki. W skład oddziału rosyjskiego wchodził szwadron huzarów, 150 kozaków, 2 roty piechoty oraz 2 działa. Słupski umiejętnie manewrując praktycznie uniemożliwił piechocie rosyjskiej i artylerii wzięcie udziału w bitwie. Powstańcza konnica trzykrotnie szarżowała na zajmującą pozycje kawalerię rosyjską, za każdym razem zmuszając ją do ustąpienia z pola walki.
W bitwie zginęło 5 powstańców, 6 odniosło rany. Straty moskiewskie były większe. W mogile pod Krzywanicami zostali pochowani 2 oficerowie, 9 huzarów i 8 kozaków.