Po śmierci Chajanga zamieszkał w tej pustelni świecki wyznawca Shinyo, uważany za wcielenie bodhisattwy Yudonga. Następnie w IX wieku przybył tam Shinui, uczeń mistrza sŏn i założyciela szkoły sagul T’onghyo Pŏmila, który odbudował pustelnię. Stopniowo pustelnia była rozbudowywana i w końcu stała się klasztorem. W XIX wieku był już dość sporych rozmiarów, tak że praktykowało w nim ponad stu mnichówChris Verebes. Empty House. Zen Masters and Temples of Korea. Str. 222.
Był to ostatni klasztor, w którym przebywał Kyŏnghŏ Sŏng’u (1849–1912) przed jego zniknięciem z publicznego życia w 1903 r.
W ciągu swojej historii klasztor był kilkakrotnie palony, ostatni raz w czasie wojny koreańskiej w latach 1950–1953, kiedy armia koreańska zniszczyła dziesięć budynków, gdyż ukrywali się w niej komuniści z północy.
Klasztor jest parafialna świątynią chogye, który administruje 60 innymi klasztorami.
Znane obiekty Dziewięciokondygnacyjna oktagonalna (ośmiokątna) kamienna stupa (15.2 metra wysokości) - Skarb Narodowy nr 48
Adres klasztoru 63-2 Dongsan-ri, Jinbu-myeon, Pyeongchang-gun, Gangwon-do, Korea Południowa
Galeria
Przypisy
Bibliografia Chris Verebes, Empty House. Zen Masters and Temples of Korea, Eastward Books, Seul, Korea, str.