Pominięte zostały genealogie Jezusa, teksty mówiące o człowieczeństwie Chrystusa, Józef nie jest nazywany mężem Marii. Nie ma też Pericope adulterae (J 7,53–8,11). Reprezentuje tekst zachodni. Starotestamentowe cytaty są zgodne z tekstem Peszitty. Zachował się w przekładzie arabskim i łacińskim, w języku greckim zachowały się jedynie fragmenty.
Kolejny przekład – tym razem czterech Ewangelii – dokonany został w III w. Cytuje go Efrem Syryjczyk. Nazywany jest przekładem starosyryjskim (Vetus Syra), a sporządzony został na podstawie starego tekstu greckiego reprezentującego tekst zbliżony do tekstu zachodniego. Zachował się tylko w dwóch wczesnych manuskryptach: kuretońskim (IV wiek) i synajskim (V wiek). Pierwszy z nich wydany został przez Williama Curetona w 1858 roku i oznaczany jest symbolem syrcur, drugi odkryty został przez A.S. Lewis w 1892 roku na Synaju, oznaczany jest symbolem syrsin i jest palimpsestem. Rękopisy przekazują prawdopodobnie tekst bliski do tego z około 200 roku. Ostatnio znaleziony fragmenty dwóch innych rękopisów Vetus Syra: Sin. syr. M37N + M39NS.P. Brock, ‘Two Hitherto Unattested Passages of the Old Syriac Gospels in Palimpsests from St Catherine’s Monastery, Sinai’, Δελτίο Βι β λικών Μελετών 31.1 (2016) 7–18. oraz Vat. iber. 4 + HMML Ms. Frag. 32 + Sin. geo. 49 (Mt 11:30–12:26)G.