Pongŭn sa (봉은사 Klasztor Dobrego Szczęścia) – koreański klasztor w stolicy kraju - Seulu.
Historia klasztoru Założycielem klasztoru był Narodowy Nauczyciel Yŏnhoe w roku 794. Początkowo nosił on nazwę Kyongsŏng sa. W roku 1495 został odnowiony i wtedy zmieniono jego nazwę na Pongŭn sa. Znajduje się na zboczu u stóp góry Sudo. Dziś jest to część miasta SeulChris Verebes. Empty House. Zen Masters and Temples of Korea. Str. 172
Właściwie przez cały okres panowania dynastii Chosŏn (1394-1910) buddyzm był tępiony przez konfucjańskie państwo. Krótka chwila, kiedy prześladowania zelżały, to okres panowania króla Myongjonga (pan. 1545-1567). Ponieważ początkowo był zbyt młody aby panować, jego matka, królowa Munjŏng, została regentką. Była oddaną buddystką i próbowała ochronić buddyzm i mnichów. Aktywnie zaangażowała się w działania aby spowodować renesans buddyzmu. Wyznaczyła mistrza sŏn Hŏŭnga Powu (1509–1566) do ożywienia i zreformowania sanghi buddyjskiej. W roku 1548 został opatem klasztoru Pongŭn, który tym samym stał się główną świątynią w Korei. Przez okres około piętnastu lat nastąpił krótki renesans studiów buddyjskich, co pozwoliło na przekazy Dharmy dla nowych pokoleń uczniów. W latach 1552–1564 klasztor prowadził nawet egzaminy dla mnichów.