Zalane są przez całą porę mokrą, jednak lustro wody nigdy nie przykrywa roślinności, a wody otwarte ograniczone są do rzek, strumieni i małych sadzawek lub lagun w najniższych punktach terenu, zwykle w pobliżu środka.
Nazwa dambo jest najczęściej zwyczajowo używana dla terenów podmokłych, które są źródłem strumieni i rzek. Ścisła definicja dla celów naukowych została zaproponowana przez R. Mackela jako: „sezonowo zalane, o dominującej pokrywie traw, obniżenia terenu obrzeżone ciekami odpływowymi źródeł”.
Typologia dambos Problemem z definicją zaproponowaną przez R. Mackela jest fakt, że słowo „dambo” bywa używane również dla terenów zalewowych okalających rzeki daleko od ich obszaru źródłowego, np.: dambo rzeki Mbereshi, gdzie wpływa ona w bagna rzeki Luapuli ().
W związku z tym, raport FAO z 1998 roku wprowadził rozróżnienie między hydromorficznymi lub freatycznymi dambos, związanymi z obszarami źródłowymi oraz fluwialnymi dambos, związanymi z rzekami. Wyróżniono tam również 5 typów geomorfologicznych dambos, tj.: „upland” (wyżynne), „valley” (dolinne), „hanging” (wyniesione, dosł. zawieszone), „sand dune” (wydmowe) oraz „pan” (dosł. wypłukane).
Przypisy
Kategoria:Geografia Afryki Kategoria:Typologia mokradeł Kategoria:Zbiorowiska roślinności wodno-błotnej