Po upadku Francji ewakuowany 24 czerwca 1940 roku statkiem Arandora Star, z portu St. Jean de Luz, od 25 czerwca w Wielkiej Brytanii. Wstąpił do Polskich Sił Powietrznych, przeszkolony na kursie radiotelegrafistów w bazie lotniczej Blackpool i na kursie strzelców samolotowych. Przydzielony do 300 Dywizjonu, w którym jako radiotelegrafista oraz strzelec pokładowy wykonał 30 lotów bojowych nad Francją oraz Niemcami. Podczas powrotu z bombardowania Bremy 3 czerwca 1942 roku zestrzelony nad kanałem La Manche, jego bombowiec Wellington został zmuszony do wodowania u wybrzeży Norfolk. Za udział w tych operacjach został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari i trzykrotnie Krzyżem Walecznych. Awansowany na stopień plutonowego 1 marca 1943 roku.
Zgłosił się do służby w okupowanym kraju, przeszkolony ze specjalnością w łączności radiowej dla lotnictwa i w dywersji, na kursach specjalnych dla kandydatów na cichociemnych, m.in. : łączności (Blackpool), spadochronowym, walki konspiracyjnej, odprawowym (STS 43, Audley End), i in. Zaprzysiężony na rotę ZWZ/AK 4 marca 1943 roku w Audley End, przerzucony na stację wyczekiwania Głównej Bazy Przerzutowej w Latiano nieopodal Brindisi we Włoszech.